Odkrywanie Słowa cz.1

List Jakuba - Wprowadzenie

List Jakuba to bardzo praktyczny list. Uważa się, że mógł zostać napisany jeszcze przed Ewangeliami, czy innymi księgami NT (pomiędzy AD 45-53), ale jako ostatni został włączony do Kanonu. Bez wątpienia jego autorem jest Jakub, brat przyrodni naszego Pana.

W NT wymienionych jest czterech Jakubów (trzech w Dz. Apost. 1:11-13):

• 1-szy Jakub, syn Zebedeusza i brat Jana, zabity przez Heroda Agryppę (Dzieje Ap. 12.2; Mat. 4:21; Marek 3:17);
• 2-gi Jakub, syn Alfeusza, zwany także Jakubem Mniejszym (Marek 15:40);
• 3-ci Jakub, ojciec Judasza (ale nie Iskarioty) (Łk. 6:16)
• 4-ty Jakub, brat przyrodni naszego Pana (Mat. 13:55).

W czasach służby Jezusa na ziemi był on jednym z Jego największych przeciwników Ew. Marka 3:21; Jan 7:3-5 ale po nawróceniu się (jak wiemy, Jezus objawił się mu po zmartwychwstaniu 1 Kor. 15:7), Jakub stał się wielkim człowiekiem modlitwy. Uzyskał nawet przezwiska Wielbłądzie kolana, Sprawiedliwy lub Usprawiedliwiony i przez około 30 lat był pastorem kocioła w Jerozolimie Dz. Ap.15:13-21; Gal. 2:9. Uważa się, że został cięty przez Żydów około roku 61, gdy miał około 60 lat, a jego ciało rzucono w Dolinę Cedronu, Jest to list ogólny, który tak jak i listy do: Hebrajczyków, Piotra, Jana, Judy nie jest skierowany do jednego konkretnego kocioła, czy osoby. Raczej adresowany jest to chrzecijan żydowskiego pochodzenia, a zarazem do wszystkich wierzących W Licie Jakuba niewiele jest napisane o samym Chrystusie, czy też o Jego mierci lub zmartwychwstaniu (tylko w 1:1; 2:1). Jakub przekazuje nam bardziej naukę Jezusa, niż mówi nam o Nim samym. Wiele jest podobieństw między Listem Jakuba a Kazaniem na Górze (Mat. 5-7). Warte zauważenia jest, że Jakub nigdzie nie pisze, że cytuje słowa Jezusa. Ale przekazuje nam echo nauczań naszego Pana, dając komentarz dla Kocioła.

Warto zauważyć podobieństwa z Dz. Ap. 15 (wspomniany w tym rozdziale list był również napisany przez Jakuba).

• Dz. Ap.15:25 zwrot umiłowani (Jak. 1:16, 19;2:5);
• Dz. Ap.15:13 wezwanie Posłuchajcie, bracia moi umiłowani! (Jak. 2:5);
• Dz. Ap.15:23 pozdrowienia (Jak. 1:1);
• Dz. Ap. 15:19 konfrontacja (Jak. 5:19-20);
• Dz. Ap. 15:24 słowo dusza (Jak. 1:21; 5:20).

Wierzący przechodzili przez trudny okres w wierze. Jakub pisał, aby ich pocieszyć, zachęcić, ostrzec i napomnieć. W obliczu pewnych niepokojących rzeczy pojawiających się w kociele, używa swego pióra i z serca pastora wypływają nauki mające doprowadzić do koniecznych zmian. Ponieważ pojawiała się mylna nauka oddzielająca wiarę od uczynków, Jakub pragnie skorygować to mylne zrozumienie.

Marcin Luter nazwał List Jakuba słomianym listem ponieważ mylał, że naucza on usprawiedliwienia przez uczynki. Ale łatwo zrozumieć nastawienie Lutra, patrząc na jego przeszłoć. Dopiero później dostrzegł on, że Jakub i Paweł piszą o tym samym, ale z innej perspektywy. Jakub nie stara się ukazać wyższoci uczynków nad wiarą, ale raczej wiarę jako źródło uczynków 11:6. Dowodem naszej wiary są dobre uczynki. Nie ma żadnej sprzecznoci między Listem do Rzymian i Listem Jakuba; jeden uzupełnia drugi. Oba te listy powinny być czytane w połączeniu z Listem do Galacjan. Usprawiedliwieni przez wiarę (Rzymian), żyjemy w wierze (Galacjan) i w praktyczny sposób wyrażamy naszą wiarę (Jakub).
List Jakuba składa się z 5 rozdziałów, 108 wersetów, 60 trybów rozkazujących (1 polecenie na każde dwa wersety), ponad 40 aluzji do Starego Test. odnoszących się do 20 ksiąg. Używa on natury do zobrazowania nauki biblijnej(1:6,10,11; 3:4,5,7,12; 4:14; 5:2,3,7,18); 21 odnoników do Kazania na Górze; 15 razy zwraca się do wierzących słowem: bracia, jego polecenia pełne są ciepła i współczucia (1:1, 16, 19; 2:2, 5, 15; 3:1, 10, 12; 4:11; 5:7, 9, 10, 12, 19). List Jakuba porównywany jest do Księgi Przysłów (ze względu na wielką liczbę ilustracji). Nie wspomina wcielenia ani zmartwychwstania ale mówi o powrocie Chrystusa (5:7).

Prawdziwy sługa:

• Prawdziwy sługa bardziej skupia się na DAWANIU niż na BRANIU (najpierw Bóg, inni, ja na końcu). Nasze Ja musi umrzeć, bymy mogli żyć dla innych.
• Prawdziwy sługa z ZADOWOLENIEM pozwala swemu Mistrzowi mieć PEŁNĄ KONTROLĘ nad każdą decyzją w jego życiu.

Prawdziwe szczęcie znajduje się wykonując Bożą wole. Ale jak to robić?

• Przyp.3:5-6: Zwróć uwagę na czasowniki. Jaki jest pierwszy krok, aby poznać Bożą wolę?
• Rzym. 12:1-2. Czy mamy popełnić samobójstwo? Nie! Ale musimy umiercić nasze egoistyczne pragnienia i wolę.
• Ps. 123; 32:8-9. Sługa zawsze oczekuje na to, czego pragnie jego mistrz. I powinien być też cały czas gotowy, aby okazać posłuszeństwo. Jeli mamy problemy dotyczące Bożej woli w naszym życiu, być może musimy uważniej słuchać tego, co jest pragnieniem naszego mistrza. - - Kiedy jestemy nieposłuszni, on musi nas napominać. Heb. 12:5.
• Prawdziwy sługa koncentruje się na RELACJI z Mistrzem, raczej niż na TRUDNOŚCIACH pracy.
• Prawdziwy sługa jest ZADOWOLONY z WIERNOŚCI w małym.

Jak szukać tego, co jest Jego wolą?

• Żyjąc blisko Boga: codzienne chodząc z Panem
• Krocząc czystą drogą: wyznając codziennie mu grzechy. Nic nie powinno nam przesłaniać Bożego oblicza.
• Badając uważnie: codziennie czytając, medytując i stosując w praktyce Słowo Boże, a to wszystko z modlitwą. Modlitwa jest pracą naszej duszy, jedyną walutą akceptowaną w niebie. Nie ma chrzecijańskiego życia bez modlitwy!
• Wpatrując się bez ustanku w Pana: nie tylko raz na tydzień, czy raz na miesiąc, ale każdego dnia.

Odkrywanie słowa cz. 2

Powtarzające się słowa w księdze wiele mówią o jej głównym temacie i sprawach, które wymagają podkreślenia:

• Doskonały - słowo występuje 5 razy w księdze. Słowo występuje w znaczeniu semickim, a nie greckim. Znaczenie semickie oznacza integralność osoby, a greckie całkowitą doskonałość, bezgrzeszność. Gdyby słowo doskonałość rozumieć po grecku określenia występujące w tej księdze byłyby niemożliwe do osiągnięcia w praktyce.
• Pozdrowienie - dosłowne tłumaczenie greckiego słowa oznacza radujcie się.
• Bracia - występuje w księdze 15 razy - ujawnia to pozytywne uczucia autora w stosunku do czytelników
• Sługa - każdy chrześcijanin nawet apostoł jest sługą Bożym

Zwrot Pan Jezus Chrystus oznacza szacunek, jakim darzyli go uczniowie po jego wstąpieniu do Ojca.

Próby i doświadczenia

Życie chrześcijanina nie jest życiem w fotelu. Doświadcza on problemów i pokus. Można go porównać do torebki herbaty. Dopiero gorąca woda wydobywa z niej aromat. Nie można być dojrzałym bez doświadczeń. Autor listu zachęca do radości z trudności, których doświadczamy. Nie oznacza to, że mamy cieszyć się z samych doświadczeń, ale z celu do którego one prowadzą. Nie będziemy zadowoleni z nich w czasie ich przeżywania. Job nawet przeklął dzień swego narodzenia w czasie, kiedy przeżywał intensywne doświadczenia.
Autor wyróżnia 5 charakterystycznych cech doświadczeń:

• Nagłe - próba przypomina atak piratów - choć tak jak na wodach Somalii piratów można się spodziewać, to jednak ich atak zawsze jest zaskoczeniem
• Nieuniknione - każdy ich doświadcza
• Różnorodne - próba może przybierać różne postaci np.: fizyczne, psychiczne, małżeńskie, krytyka, prześladowania, śmierć.
• Zawsze mają skutek - np. przykład wytrwałość powoduje cierpliwość
• Przejściowe - występują przez odpowiednio krótki czas, Pan Bóg wie ile jesteśmy w stanie udźwignąć. Można to porównać do zwierząt: osła i królika. Mają tak samo długie uszy, ale ładunek który każdy z nich jest w stanie unieść ma całkowicie różną masę. Czas trwania doświadczenia jest odpowiedni krótki, ale nie oznacza to zawsze takiego samego okresu. Józef przez 13 lat przechodził próby, i dopiero po nich został odpowiednio przygotowany do funkcji którą pełnił w Egipcie. Podobnie apostołowie Piotr i Paweł przeszli przez wiele doświadczeń.

Co robić, aby nasza radość w czasie próby stała się rzeczywistością? Konieczna jest wytrwała modlitwa!
Jeżeli wytrwamy w pokusie Bóg da nam Koronę. Biblia wyróżnia kilka rodzajów koron/wieńców:

• Korona radości (1 Tes. 2:19)
• Korona sprawiedliwości (2 Tym. 4:8)
• Korona chwały (1 Piotr 5:2-4)
• Korona doskonałości (1 Kor. 9:25)
• Korona żywota (Jak. 1)

Pokuszenia

Zarówno bogaty jak i ubogi może być kuszony. Często ubogi jest kuszony, żeby nieuczciwie postąpić i stać się bogatszym. Bogaty jest kuszony, żeby ufać bogactwu, a nie Bogu. Błędna jest nauka, że jeżeli się jest biednym to jest to wynikiem grzechu. Pokusa dotyczy zarówno czarnych jak i białych, młodych i starych, zamężnych i samotnych, mężczyzn i kobiet.
Pokusa rozwija się w 4 etapach:

• Atrakcja (obserwacja)
• Rozmyślanie (pożądanie)
• Akcja (działanie)
• Reakcja (cierpienie)

Wyraźnie poszczególne etapy rozwoju pokusy i jej konsekwencje widać na przykładzie Dawida i Batszeby (2 Sam. 11:1nn)
. Podstawowa zasada: Nie oskarżajmy Boga za nasz grzech. Często zdarza się, że narzekamy, szukamy winnego zamiast uznać własna winę.
Grzech podobny jest do upojenia alkoholem. Etapy rozwoju grzechu można porównać do zwierząt: najpierw lew, a potem świnia. Grzech to wątpliwa przyjemność dzisiaj, a zniewolenie i konieczność jutro. Można go też porównać do ciąży tyle, że efektem nie jest piękne dziecko, a katastrofa.
Pociechą i obietnicą w naszej walce z grzechem jest werset 1 Kor. 10:13.

Słowo Boże

Jak określane jest Słowo Boże?

• Słowo Prawdy - Jan 17:17
• Słowo wszczepione - Jak. 1:21
• Słowo wolności - Jak. 1:25

Jaki ma być wierzący w kontakcie z Bogiem przez Słowo?

• Skory do słuchania
• Nieskory do mówienia
• Nieskory do gniewu - samokontrola
• Poddanie się uświęcaniu
• Pokora

Boże Słowo jest lustrem. Możemy mieć trojaką postawę względem lustra, jeżeli nasze odbicie się nam nie podoba:

• Lustro można zniszczyć - tak próbuje robić wielu ateistów
• Odbicie w lustrze można zaakceptować - postawa typu: nie jestem może idealny, ale nie jest tez najgorzej. W takim przypadku Słowo Boże jest bezużyteczne - nie mamy z niego, żadnej korzyści. Wielu tak postępuje.
• Odbicie przekonuje, że muszę coś zmienić - postawa, która prowadzi do poznania Pana Jezusa.

Bądźmy wśród tych ostatnich!

Odkrywanie słowa cz. 3

Wprowadzenie

• Prawdziwa wiara nie robi różnicy w oparciu o czynniki zewnętrzne takie jak kolor skóry, rasa, grupa etniczna, osobowość, dziedzictwo, bogactwo, płeć, osiągnięcia, tytuł naukowy albo wykonywany zawód.
• Nie chodzi tu o to, aby wszystkich traktować idealnie równo i nie mieć bliskich przyjaciół.
• Czynienie różnic między ludźmi jest zaprzeczeniem uprzejmości.
• Nawet najwięksi chrześcijanie nie byli całkowicie wolni od czynienia różnic (ap. Piotr - Gal. 2:11-12).
• Nasza wiara musi działać: można dać bez miłości, ale nie można kochać bez dawania (Gal.5:6).
• Wiara działająca przez miłość (Gal. 2:1-13) i wiara działająca przez uczynki (Gal.2:14-26).
• Kościół chrześcijański to jedyne środowisko, w którym panuje równość.
• Bóg patrzy inaczej na istotne cechy człowieka: przykład wybór Dawida na króla (I Sam 16:7),
• Natomiast faryzeusze uwypuklają różnicę (Mat. 23:5).
• Autor listu Jakuba ma emocjonalny stosunek do czytelników: 15 razy zwraca się do nich bracia. Należy podkreślić, że użyte słowo w języku greckim oznacza zarówno bracia jak i siostry (słowo pozbawione rodzaju).
• Bratem można stać się tylko w jeden sposób: uznać siebie jako grzesznika i uwierzyć w Jezusa, przyjmując jego rozwiązanie tego problemu.
• Co drugi werset w tym liście jest nakazem (60 nakazów).
• Jakub w liście zwraca się do wierzących - Nie można mieć wiary i czynić różnicę.

  Rozumowanie we fragmencie ma następujący przebieg

  • Warunek: trzeba być bratem czyli chrześcijaninem,
  • Nakaz: Nie czyńcie różnicy,
  • Wytłumaczenie: Czynienie różnicy jest niezgodne z Bożym zamiarem,
  • Ilustracja: opis przykładowego zdarzenia z kościoła.

  Byli bogaci w pierwotnym kościele, ale byli w mniejszości (1 Tym. 6:17). Brak zgody na czynienie różnicy nie znaczy, że nie mamy okazywać szacunku zgodnie z pełnioną funkcją lub stanowiskiem, kiedy jest to wymagane.

  Dlaczego czynienie różnicy jest niewłaściwe?

  Powód 1 - Podważamy dzieło Chrystusa - wiele wersetów można podać na dowód że Jezus nie czyni różnicy (5 Mojż. 1:17, 2 Kron. 19:7, Rzym 2:11, Dz.Ap. 10:34).
  Powód 2 - Zaprzeczamy naszemu wyznaniu wiary - nazywamy się nawzajem braćmi i siostrami.
  Powód 3 - Czynimy różnicę, której Bóg nie czyni - nie jesteśmy naśladowcami Boga.
  Powód 4 - Używamy fałszywego rozumowania.
  

  Siedem prawd związanych z czynieniem różnicy:

  Prawda 1 - Bóg ma specjalne zainteresowanie ubogimi - Bóg ich wybrał i w historii zbawienia wielokrotnie wybierał ludzi i narody:
  

  • Izrael naród wybrany (5 Mojż.18:6),
  • z Izraela wybrane plemię Lewiego,
  • wybrał ród Dawida jako przodków Mesjasza,
  • wybrał Marię jako matkę Jezusa,
  Faktem jest że obecnie większość ludzi w kościele to ubodzy, jest to też dowód ich wybrania (1 Kor 1:26).
  Należy jednak pamiętać, że ani biedny ani bogaty nie jest godny zbawienia.
  Biedny może być zepsuty i nie moralny. Biedny nie jest lepszy od bogatego.
  Prawda 2 - Bóg chce, abyśmy troszczyli się o ubogich (Jak. 2:6, Przyp. 21:13).
  Prawda 3 - Nie możemy poddawać się powszechnej w świecie eksploatacji biednych przez bogatych.
  Prawda 4 - Wszyscy wierzący maja być bogaci w wierze i są Bożymi dziedzicami.
  Prawda 5 - Nie powinniśmy ludzi oceniać na podstawie zewnętrznego wrażenia ale na podstawie zachowania (Jak 2:8-9). Czynienie różnicy może być porównane z zabójstwem, wszeteczeństwem i cudzołóstwem. Przestąpienie choćby jednego z przykazań jest przekroczeniem Bożego prawa i dlatego nikt nie może się chlubić, że go zachował.
  Prawda 6 - Potrzebujemy Bożej pomocy, bez której nie jesteśmy w stanie uniknąć czynienia różnicy i jesteśmy pod potępieniem.
  Prawda 7 - Przyjdzie sąd - jeżeli czynisz różnicę między ludźmi to zostaniesz osądzony (Jak 5:7-9).
  Wierzący liczą wyłącznie na Bożą łaskę!